เย็นวันหนึ่งลีกวนยูของสิงคโปร์และทักษิณของไทยนั่งรับประทานอาหารเย็นกันที่สิงคโปร์

        ทั้งคู่นั่งกินกุ้งลอปสเตอร์อยู่ (กุ้งมังกร) และอื่นๆมากมายบนโต๊ะ

        (สมัยนั้นยังไม่ห้ามเคี้ยวหมากฝรั่งในสิงคโปร์)

        ลี :   ถามทักษิณว่า เปลือกกุ้งล็อปสเตอร์นี้ คุณคิดว่าสามารถนำไปใช้อะไรได้บ้างในประเทศคุณ

        ทักษิณ : เราไม่สามารถนำมันมาใช้ทำอะไรเราเอาไปทิ้ง

        ลี :   ในประเทศของเรา เรานำมันมาเข้าโรงงานแปรรูปเป็นขนมแคร็กเกอร์รสกุ้ง


        ลี :   ถามต่อไปว่า แล้วเปลือกส้มละ คุณทักษิณคิดว่าสามารถนำไปใช้อะไรได้บ้างในประเทศคุณ

        ทักษิณ : เราไม่สามารถนำมันมาใช้ทำอะไร เราเอาไปทิ้ง

        ลี :   ในประเทศของเรา เรานำมันมาเข้าโรงงานแปรรูปเป็น แยมผิวส้ม

        ลี :   ถามต่อไปว่า แล้วหมากฝรั่งหละ เมื่อเคี้ยวหมดแล้วคุณทักษิณคิดว่าสามารถนำไปใช้อะไรได้บ้างในประเทศไทย

        ทักษิณ : เราไม่สามารถนำมันมาใช้ทำอะไร เราเอาไปทิ้ง

        ลี :   ในประเทศของเรา เรานำมันมาเข้าโรงงานแปรรูปเป็นถุงยางอนามัยส่งไปประเทศไทย


        (เสร็จแล้วลีขอตัวกลับเพื่อไปพักผ่อน) ก่อนจากกันทักษิณเอ่ยปากถามลีว่า

        ทักษิณ : คุณทำอย่างไรกับถุงยางที่ใช้เสร็จแล้ว ?

        ลี :   เราไม่สามารถนำมันมาใช้ทำอะไรได้เลย เราเอาไปทิ้ง

        ทักษิณ : ในประเทศของเรา เรานำมันมาเข้าโรงงานแปรรูปเป็นหมากฝรั่งแล้วส่งกลับมาสิงคโปร์


        ดังนั้นสิงโปร์จึงออกกฎหมายห้ามคนในประเทศเคี้ยวหมากฝรั่ง


 
55555555555555